 |
|
Alleen de hoogste universele menselijke waarden, de meest funda- mentele menselijke normen en de hoogste menselijke kwaliteiten kunnen een universele morele basis vormen voor een menselijke samenleving. Echter om universeel te kunnen zijn, dienen deze waarden alleen reele, en algemeen erkende empirische* waarden zijn, die geheel onafhankelijk zijn van enig religieus geloof, cultuur of filosofie. Om deze hoogste universele waarden te beschermen en voor iedere mens in de samenleving realiseerbaar te kunnen maken, is ook kennis en bewustheid nodig van onze meest fundamentele normen. Daarnaast is voor de realisatie van onze hoogste menselijke waarden ook ontwikkeling nodig van onze hoogste morele kwaliteiten.
Geluk,
de hoogste en meest universele waarde Liefde, gemeenschappelijke individuele waardevrede, individuele en sociale waarde Vrijheid, individuele en sociale waarde Respect, hoogste sociale waarde Rechtvaardigheid, sociale waardeGelijkheid, sociale waarde Universele rechten van de mens (grond)wettelijke waarden. De functie van al deze waarden is om voor iedere individuele mens de hoogste universele waarde van geluk realiseerbaar te maken . . . . . .
De belangrijkste fundamentele normen in een samenleving zijn: Respect Rechtvaardigheid Vrijheid
Gelijkheid Democratie
Universele mensenrechten (grond)wettelijke bepalingen Respect is de basisnorm, waar alle andere normen uit voortkomen.
Integriteit Gevoelens van verbondenheidEmpathie Rechtvaardigheid Verantwoordelijkheids-bewustheidRealisme Humaan idealismeIntelligentie Dit zijn onze hoogste menselijke kwaliteiten
die nodig zijn om voor iedere mens de realisatie van de hoogste universele waarden mogelijk te maken. En zowel voor onszelf, als voor de andere mens in de samenleving. Ook creeren deze morele kwaliteiten een
sociaal gedrag dat ver binnen onze belangrijkste fundamentele normen valt. Alle andere fundamentele universele waarden als l iefde, vrede, vrijheid, rechtvaardigheid, gelijkheid, democratie, enz. zijn er uiteindelijk om tot geluk te kunnen komen . . . . . . En ook alle universele fundamentele normen zijn er om uiteindelijk tot geluk te kunnen komen . . . . . . Geluk is daarom de hoogste, meest fundamentele en
universele waarde in het leven van iedere mens.
Geluk is een
individuele levenskwaliteit die slechts mogelijk is onder afwe- zigheid van innerlijke barrieres als onvrede, mentale spanning, negativiteit, stress, agressiviteit, egoisme, overlevings-obsessie, egocentrisme, angst,
zorgen, enz.
Hoewel ons geluk en innerlijke levenskwaliteit in eerste instantie onze eigen individuele verantwoordelijkheid zijn heeft ons geluk echter ook nog zekere sociale aspecten.
Zo kunnen veelal ook anderen ons geluk en levenskwaliteit beinvloeden. Echter ook in positieve zin, vanuit gevoelens van verbondenheid, sympa- thie,
empathie, respect en integriteit . . . . . . Een ander
belangrijk sociaal aspect is onze opvoeding, educatie en condi- tionering door anderen.
Omdat
geluk en liefde de hoogste waarden zijn in het leven van iedere mens, is ons hoogste menselijke vermogen ons vermogen Van groot belang is dan ook ons besef en inzicht van wat ons individuele vermogen tot geluksbeleving in de weg staat.Dit is in eerste
instantie onze conditionering tot egocentrisme, en daar- naast ook onze gespannen obsessieve manier van leven waar we ons doorgaans nauwelijks bewust van zijn . . . . . . Fundamenteel voor
ons vermogen tot geluksbeleving zijn ook onze hoogste morele kwaliteiten als innerlijke integriteit, gevoelens van verbondenheid, en empathie. Een samenleving die gebaseerd is op de hoogste menselijke waarden, normen en kwaliteiten biedt de beste
omstandigheden voor de ontwikkeling van ons hoogste menselijke vermogen. Fundamenteel hiervoor is echter het totaal loslaten en afwijzen van onze egocentrische cultuur van het "sociaal darwinisme" met al haar
negatieve implicaties.
Het meest fundamentele principe van elke samenleving bestaat uit gevoelens van verbondenheid die ontstaan uit de waarneming en het besef , dat de andere mens wezenlijk is als wijzelf . . . . . Vanuit dit (veelal onbewuste) gevoel van verbondenheid en het besef dat de ander wezenlijk is als wijzelf respecteren we de ander. Door ons besef van het fundamentele belang van ons menselijk respect hanteren wij haar ook als onze belangrijkste norm; want respect vormt het uitgangspunt voor al onze andere fundamentele normen als rechtvaardigheid, democratie, gelijkheid en universele mensenrechten, alsook voor al onze wettelijke normen.
Wanneer in zekere omstandigheden ons spontaan en natuurlijk
menselijk respect ontbreekt, is respect als onze hoogste morele norm van grote waarde. Want wanneer wij respect bewust als onze belangrijkste en meest funda- mentele morele norm beschouwen, kan zij ook in
moeilijke omstandig- heden ons gedrag bepalen, en zo respectloos gedrag tussen mensen voor- komen; alsook de eventueel hieruit voortkomende agressie. Bijvoorbeeld, respectloos gedrag van anderen roept boosheid en
demoni- sering in ons op, en daarmee ook al gauw een neiging tot respectloos gedrag van onszelf (door die demonisering is die ander dan niet meer wezenlijk als wijzelf).
Zonder respect kan er geen sprake zijn van een "samen-leving". Zonder het fundamentele gegeven van spontaan en natuurlijk respect kan een samenleving geen werkelijke samen-leving zijn, want zonder deze zou er slechts tomeloze
criminaliteit zijn en directe overlevingsstrijd . . . . . . Werkelijk "samen" "leven" is een sociaal gebeuren in begrip, respect, verbondenheid en eenheid.En alleen in zulk een
samenleving kunnen de hoogste menselijke waarden voor iedere mens mamaximaal realiseerbaar worden;
Onze integriteit is zowel onze hoogste individuele, alsook onze hoogste sociaal-menselijke kwaliteit . Dit, in de eerste plaats omdat zij de belangrijkste basisvoorwaarde is voor het
ervaren van liefde en geluk, de hoogste waarden in het menselijk bestaan.
Met humaan idealisme wordt bedoeld een samenlevings-idealisme, dat zo- wel loyaliteit als verantwoordelijkheidsbewustheid impliceert ten opzichte van de samenleving.
Ook onze wetten en regels alsook hun toepassing en interpretatie dienen in overeenstemming te zijn met onze universele en meest fundamentele menselijke waarden en normen. Onze meest fundamentele waarden en normen staan immers in direct verband met onze wetten en regels, die feitelijk ook normen zijn.
Dit vraagt dan
ook om vervanging van ons huidige respectloze en fascis- toide strafrecht door een pragmatisch en humaan "preventierecht".
Preventierecht gaat in beginsel uit van totale heropvoeding in plaats van straf voor criminelen, die feitelijk opvoedings- en cultuurslachtoffers zijn. Preventierecht betekent een nieuwe, en meer humane rechtsorde en een ontspannener en leefbaardere samenleving. |
|
|
|
|
|
* |
||||
Event. klikken op alineas |
||||
|
||||
Event. klikken op alineas |
||||